Mijn naam is Simone. 

Ik groeide op in een nuchter Sallands gezin, waar ik leerde vooral op mijn verstand te vertrouwen. Analyseren, relativeren en praktisch handelen waren vanzelfsprekend. Voor spiritualiteit had ik dan ook weinig belangstelling. 

Dat veranderde bijna vijftien jaar geleden door een onverwachte ervaring van diepe verbondenheid en eenheid. Een ervaring die ik destijds niet goed kon plaatsen, maar die wel een fundamentele nieuwsgierigheid in beweging zette. Ik wilde begrijpen wat er gebeurd was en wat deze ervaring mij liet zien over bewustzijn, mens-zijn en de manier waarop we ons tot het leven verhouden.

Die zoektocht bracht mij bij het Centrum Zijnsoriëntatie in Utrecht, waar ik de vierjarige, HBO-geaccrediteerde opleiding tot coach volgde. Zijnsoriëntatie beschouw ik als een levenskunst. Niet gericht op wat gerepareerd of verbeterd moet worden, maar op het vermogen om aanwezig te zijn bij wat zich aandient. Juist dat blijkt vaak uitdagend. We zijn geneigd ongemak, pijn en onzekerheid te vermijden, te analyseren of te controleren. Begrijpelijk, maar daarin ligt lang niet altijd de oplossing.

Mijn ervaring is dat er ruimte ontstaat wanneer we leren aanwezig te zijn bij wat er is, zonder het direct te willen veranderen. Vanuit die openheid worden gevoelens, gedachten en situaties vaak helderder. Er ontstaat meer vrijheid om bewust te kiezen hoe we ons verhouden tot onszelf en tot het leven.

Hoewel ik coach ben geworden, ligt mijn diepste motivatie niet in het coachen zelf. Wat mij drijft, is het versterken van iemands vermogen tot zelfbegeleiding. Ik geloof dat de meest waardevolle vorm van begeleiding erop gericht is zichzelf uiteindelijk overbodig te maken. Niet door mensen aan hun lot over te laten, maar door het vertrouwen te versterken in hun eigen vermogen om met de complexiteit van het leven om te gaan.

Voor mij is een traject geslaagd wanneer iemand ontdekt dat de richting, veerkracht en wijsheid waarnaar gezocht werd, voor een belangrijk deel al in zichzelf aanwezig zijn.